สวัสดีครับสมาชิกเฟซบุ๊คทุกท่าน
ผมเพิ่งรู้ราวหนึ่งปีนี้เองว่ามีพื้นที่แห่งนี้อยู่ในโลก! รู้สึกแปลกใจ ...
[read more]
สวัสดีครับสมาชิกเฟซบุ๊คทุกท่าน
ผมเพิ่งรู้ราวหนึ่งปีนี้เองว่ามีพื้นที่แห่งนี้อยู่ในโลก! รู้สึกแปลกใจ
ระคนยินดีที่พบว่ามันเป็นพื้นที่ที่เกี่ยวข้องกับผมทางอ้อม รู้สึกเป็น
เกียรติอย่างยิ่งและ -- ขอบคุณ!
เมื่อแรกที่เขียนเรื่องสั้นเรื่องแรกในชีวิตเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนนั้น
ผมไม่เคยคิดอยากจะเป็นนักเขียน มิพักเอ่ยถึงสถานะนักเขียนอาชีพ ยิ่งไม่
คิดว่าจะเดินมาไกลถึงเพียงนี้ เวลานั้นหัวใจมีแต่ความอยากเขียน อยากลอง
และสนุกกับสิ่งที่เขียน จนมันกลืนกินเวลาว่างทั้งหมดที่มีอยู่ การเขียน
กลายเป็นลมหายใจของชีวิต เป็นยาเสพติดที่ตัดไม่ขาด (และไม่คิดจะตัดขาด)
การเขียนเป็นความฝัน เป็นความสุข เป็นความอิ่มใจ ความรู้สึกต่างๆ เหล่า
นี้เองที่ดึงให้เรามา 'พบ' กันในวันนี้ ผมเชื่อว่าคุณคงรู้สึกอย่าง
เดียวกัน เพราะหากมิใช่รสนิยมและความรักหนังสืออย่างเดียวกัน พื้นที่นี้
ก็คงไม่มีตัวตน
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากใช้เวลาสองในสามของแต่ละวันคิด-เขียนหนังสือ อีก
ทั้งมีเว็บไซต์ที่ต้องดูแล ผมจึงไม่ค่อยมีโอกาสโผล่หัวออกจากรังไปเชื่อม
สายกับโลกภายนอกบ่อยนัก แต่ก็ได้แวะเข้ามาเยี่ยมเยียนที่นี่เป็นระยะๆ
อีกครั้ง ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติผมอย่างสูงในการร่วมสร้างพื้นที่นี้
เป็นความรู้สึกผูกพันฉันท์ญาติน้ำหมึก สนิทสนมแม้ไม่ได้คุยกันตัวต่อตัว
และด้วยรสนิยมที่คล้ายคลึงกัน เชื่อว่าเราคงได้เดินเฉี่ยวกันอีกหลายๆ
ครั้งไม่ว่าในโลกจริงหรือโลกเสมือนจริง
ด้วยไมตรีจิต
วินทร์ เลียววาริณ