DİVA
Dieter Mammel
26.04 - 02.06.2012
C.A.M Galeri / Akaretler
(Please scroll down for English)
“Bu hayatın kendisi. Bu devinim halindeyken yakalanmış hareket. Perdedeki hareket, gerçekten hayatın yeniden üretilişi gibi. Ve kısa bir an için, gördüklerimiz geçiciliğin yazgısından çekip alınmış gibi görünüyor.” La Poste, Paris’teki ilk film gösteriminden edinilen...
[read more] DİVA
Dieter Mammel
26.04 - 02.06.2012
C.A.M Galeri / Akaretler
(Please scroll down for English)
“Bu hayatın kendisi. Bu devinim halindeyken yakalanmış hareket. Perdedeki hareket, gerçekten hayatın yeniden üretilişi gibi. Ve kısa bir an için, gördüklerimiz geçiciliğin yazgısından çekip alınmış gibi görünüyor.” La Poste, Paris’teki ilk film gösteriminden edinilen izlenimleri bu sözlerle aktarıyor.
Dieter Mammel’in resimlerinin uyandırdığı ilk izlenim de aynı. Sanatçı C.A.M Galeri’de üçüncü kişisel sergisini açıyor: DİVA.
Sanatçının tuval üzerinde oluşan suluboya tadındaki portreleri, eriyen debisi ve konturları bulandıran anlık fırça darbeleriyle, anlık bir geçiciliği ifade ediyor. Özneler aynadaki yansımalarında kaybolurcasına, kayboluyorlar düşlerinde.
Bir ressam ve bir film tutkunu olan Mammel, bize çok iyi bildiğimiz yüzleri, beyaz perdenin ilahi karakterlerini gösteriyor. Kendine özgü resim stiliyle, geçmişle şimdiyi, toplumsalla kişisel olanı, yakınla uzağı, tarihle hikâyeyi bir araya getiriyor. Geçmişin gizli katmanları, Mammel’in resimlerinin ve monokrom bir dünyanın ince cilası altındaki gürültünün temelini oluşturuyor.
Ve böylece ulaşılması imkânsız olan DİVA, varlığını dolaysızca ortaya koyuyor. Mahrem olanın ifade edilişi, büyülü ve Tanrısal olan dışavuruma hayat veriyor. Sahneye çıkmadan önce aynada kendine bakıyor, makyajını yaparken ya da ruj sürerken, resme olan saygısını gösteriyor.
Hem figürlerin mürekkebe daldığı “Su” serisinde hem de bu seride Mammel, resmediş jestleriyle tekrar tekrar kendi varlığının ve eyleminin dünyadaki kökenine referans veriyor.
Gördüğümüze inanıyoruz.
Ama sonuçta, o yalnızca tuval üzerindeki mürekkep, ışığın ve gölgenin resmedilişi.
Maxim Gorky, 1896’da, ilk film imajlarını görmesi üzerine der ki: “Bu yaşam değil, yaşamın gölgesi.”
DİVA’da –ve resim de- ilahi olan şey, onun gölgeye böylesine renk katabilmesi. Anılarımızdaki etkisi son derece canlı ve kalıcı.
--
“This is life itself. This is movement caught in the act. The movement on the screen seems to actually reproduce life. And for one short moment, what we see seems to be wrested from the fatality of its impermanence.” With these words, La Poste conveyed the impression made by the first public film screening in Paris, 1895.
The Dieter Mammel’s paintings have the same initial impact. The Berlin artist is being presented for the third time in the C.A.M. Gallery in Istanbul, this time with his DIVA Cycle.
His portraits on canvas, with their watercolor-like, melting flow, their spontaneous brushstroke gestures that blur the contours, express an immediate momentariness. The subjects are lost in reverie as though disappearing behind their own mirror images.
As a painter and a film enthusiast, Mammel now shows us well-known faces, “divine” film personalities. In his own unique painting style, he brings together past and present, the collective and the individual, the near and the far, history and story. Subterranean layers of the past underlie his current paintings and rumble beneath the thin varnish of a monochromatic world.
And so the unapproachable DIVA radiates a direct presence. An expression of utmost intimacy enlivens the magical, divine manifestation. Before going on stage she looks at herself in the mirror. Putting on eye make-up or lipstick, she pays her respects to painting.
Whether in the great “Water” cycle, in which his figures submerge in the medium of ink painting, or here, with this gesture of painting and the drawing of contours, Mammel repeatedly refers back to the origin of his being and acting in the world. In this way he achieves a high degree of authenticity.
We believe him. Believe what we see.
But in the final measure, it is only ink on canvas, the painting of light and shade.
What is divine about the DIVA, and about painting, too, is that she breathes so much life into the shadow. The imprint on our memories is vivid and lasting.
Maxim Gorky, 1896, upon viewing the first film images: “That’s not life – it’s the shadow of life.”
What is divine about the DIVA, and about painting, too, is that she breathes so much life into the shadow. The imprint on our memories is vivid and lasting.
C.A.M Galeri / Akaretler
Şair Nedim Caddesi no:25 İstanbul
Tel. : (0 212) 245 79 75
ww.camgaleri.com
camgaleri@gmail.com
add photo
add video
add slides
www.facebook.com/event.php?eid=280772818676142
